Marzy mi się różowa pianka między uszami

Ogólnie to jadę na jakimś podejrzanie przewlekłym haju już prawie rok. Ptaszki ćwierkają nonstop, muzyka gra i tak dalej. Jest fantastycznie do wyrzygania. Czasem jednak zdarza się dzień jak dziś, kiedy to mam wrażenie, że chyba odchorowuję jakieś stresy. Warczę trochę na ludzi. Wkurza mnie większość rzeczy. Konieczność podjęcia decyzji i odpowiedzialności mnie odrzuca, obrzydza i nudzi. Wybitnie wprost wkurza mnie brak decyzyjności u innych (znaczy takie rozmemłane kluchy, którym jest wszystko jedno w każdym temacie, wkurzają zawsze, ale tym razem zdecydowanie bardziej.). Wkurza mnie, gdy z równorzędnymi partnerami z zarządu coś omawiamy, a i tak kończy się na spojrzeniach w moją stronę. Wkurza mnie, że muszę wszystko tłumaczyć. Wkurza, że nie rozumieją zanim nie powiem. Wkurza, że zamiast uprzeć się na cel, widzą same przeszkody. Wkurzają mnie kompromisy, układy i konstrukcja rzeczywistości. Sama bym ją lepiej zorganizowała.

AGHR. Niech już będzie jutro. Niech mnie ktoś przytuli. Niech ktoś za mnie zrobi chociaż część rzeczy, niech za mnie pomyśli, niech za mnie zdecyduje. Marzy mi się taki jeden dzień bycia bezmyślną paprotką, a nie jakąś pieprzoną wyrocznią.