Decyzyjność? Milion pińcet.

Sama nie wiem o czym bym chciała. Czy o fantastycznym weekendzie w Gdyni na tallshipach? Czy o nowej pracy, która jest rewelacyjna? Czy o grabiach, którymi staram się jak mogę trzasnąć między oczy? Czy o sukienkach? Czy o planach? A może o przemyśleniach? A może o tych cholernych demonach z poprzedniej notki, które nie chcą mnie opuścić? Znaczy nie to żebym jakoś specjalnie do nich przywiązana była, ale ostatnia wyprawa do lekarza doprowadziła mnie do tego rodzaju załamania nerwowego, które może zakończyć się tylko niepowstrzymaną głupawką. Znowu stałam się boleśnie świadoma, że szansa jedna na milion sprawdza się w dziewięciu przypadkach na dziesięć. A że w moim wypadku była to trzecia na tej zasadzie spełniona szansa jedna na milion tylko dodaje całości smaczku i głębi. A zdrowa jestem w całej rozciągłości, dziękuję.
Ale wyjątkowo jak na mnie, mam to gdzieś. I liczę ten stan utrzymać dłużej.
A tymczasem pławię się w szczęśliwości. Dnie śmigają mi jak głupie, od jednego świetnego weekendu, do kolejnego... Naprawdę, nie przypominam sobie kiedy ostatni raz było mi tak dobrze.

(wprawdzie gdzieś tam z tyłu głowy kołacze mi się, jakże paskudne stwierdzenie: "Było tak dobrze, że każde zmiany, a przecież zawsze jakieś przychodzą, mogły być już tylko na gorsze." ale... Ale coś pomału dochodzę do wniosku, że to jednak pic na wodę. Zwłaszcza od kiedy wszystko zależy tylko ode mnie.)